"Cierta gente huyendo de..." de Wislawa Szymborska

   

    Cierta gente huyendo de cierta gente. 

    En cierto país bajo el sol

    y bajo ciertas nubes. 

    Dejan tras de sí su cierto todo,

    campos sembrados, ciertas gallinas, perros, 

    espejos en los que justamente se contempla el fuego.

    Llevan en la espalda cántaros y hatillos,

    cuanto más vacíos, cada día más pesados.

   Tiene lugar calladamente el detenerse de alguien,

   y en el tumulto, el arrancarle el pan alguien a alguien

   o el sacudir al niño muerto de alguien.

  

    Continuamente ante ellos un cierto no hacia allá,

    un no es éste el puente que hace falta

    sobre un río extrañamente rosa.

    Alrededor ciertos disparos, más lejos o más cerca,

    y en lo alto un avión que, un poco, se balancea.

 

       

      

        No estaría mal una cierta invisibilidad,

        una cierta parda pedregosidad,

        y aún mejor un cierto no-haber-sido

        por un tiempo corto o hasta largo.

    Algo ocurrirá todavía, pero dónde y qué.

    Alguien les saldrá al paso, pero cuándo, quién,

    de cuántas formas y con qué intenciones.

   Si es que puede elegir,

   quizás no quiera ser un enemigo

   y los deje con una cierta vida.

A volta ó lar

Interpretación libre do poema V co gsallo de conmemorar o Día de Rosalía de Castro.

Por que a Poesía?

Este ano adícase o Día das Letras Galegas à poeta Xela Arias. Velaquí a nosa forma de conmemorar este día, reciclando poemas ou, o que é o mesmo, tomando prestados versos de diferentes poetas para compoñer un novo que sirva de homenaxe . Grazas ao alumnado de 1º de Bac pola creación deste videopoema e aos escritores/-as dos que tomamos prestados os seus versos!

 Seríades capaces de  descubrilos?

Día da poesía

 Vivimos tempos de zozobra, de incertidume, de silencios e desesperanzas. Nada novo baixo o sol, dado que toda xeneración humana tivo o seu diluvio, plaga ou guerra. As súas criaturas fronte a Natureza, esa amorosa Nai que ás veces nos regaña e nos impón castigos, malos fillos.

  Pero nosoutros, os humanos, en todo tempo e circunstancia, por moi fortes que fosen os ventos, alumeamos lugares seguros onde agocharnos, anclaxes de proximidade, de amizade, de amor…
Podemos chegar a ser o peor e tamén o mellor do mundo, pero coa nosa creatividade somos capaces de concebir fisuras polas que se filtren a dor e o sufrimento na liña de fogo das emocións.

  Por iso pedimos ao noso alumnado máis veterano, os que tantos bos momentos nos deron nestes anos, que creasen un poema compartido, como símbolo de unión e solidariedade, versos que chegasen á xente, versos para abrir as ventas e que corra o aire, para gritar a verdade e crer no pobo.

 Se a linguaxe é “unha árbore calcinada” en palabras do gran poeta Octavio Paz, a poesía será as cinzas das que voltaremos a rexurdir. Nunca fixo tanta falta esa Arte con maiúsculas.

¡Grazas pola vosa colaboración!

A Química das palabras: Tabla periódica dos "elementos" poéticos

    Nacións Unidas acaba de declarar 2019 como o Ano Internacional da Táboa Periódica. Ao mesmo tempo, a Consellería de Educación lanzaba ás bibliotecas escolares, co lema de Poéticas Diversas, un chamamento a descubrir o fenómeno lírico en todo o que nos rodea.

   Pero, pode ser factible no Día da Poesía conmemorar dúas efemérides nun mesmo espazo e tempo, tratando temas tan, a priori, diferentes como Poética e Química?

   Pois si, xa que Ciencia e Poesía comparten, entre outras moitas cousas, a ansia humana por saber de que está feito o mundo, o coñecemento do visible e o invisible, mesmo a predición do que está por vir. Como dixo George Smoot, Premio Nobel de Física, “Cando vexo unha gran ecuación, como a de Einstein (E=MC2), atopo que algunhas ecuacións son como un haikú, un reducido número de palabras e conceptos que encaixan á perfección.”

   A linguaxe poética non sería un fenómeno estético sen estar composto por elementos ordeados que encerran un número infinito de sentidos. Aínda que, probablemente, neste caso, foi a ciencia a que imitou á arte: a táboa periódica sorprende polo organizada, mellor dito, polo proporcionada, mesmo buscando a harmonía, unha obra mestra, un icono da ciencia e da cultura universais.

   Para rememorala quixemos refundila coa inspiración dos poetas e poetisas que foron libres de expresar a composición do Universo sen a esixencia de ser comprobada nin xustificada por lei algunha nin principio. Non se necesita nada máis que a Química das palabras.

Versolibrar

“No hay tiempo para la poesía.

Sólo hay redes, pantallas, horarios (...)”

“No hay lugar para la poesía,

Pero la poesía se cuela…”

Abrimos as xanelas. Aire e moitas mans: os libros abandonaron o seu silencio. Cada título voou, gritou desesperado e soñou atopar o seu acubillo.

“Un poema cada noche (…), Un poema antes de dormir (…), Un poema que me lleve lejos, Que me sacuda el alma (…)”  en  [ Bailarás cometas bajo el mar, de Xoel López]

Porque a poesía está en todo e a todos alcánzanos.

Falando de...

Falemos. Falemos do que acontece tal día como hoxe. Falemos desa onda expansiva que produce o Amor. Falemos de quen me dedicaría ese "Poemas de peto". Falemos dos que acudiron por ver si tamén tiñan un. Falemos das aglomeracións nos andeis, dos comentarios, dos sorrisos. Falemos da "Cita a cegas cun... libro". Falemos da sorpresa, da compañía, da complicidade, do contaxio. Falemos, si, falemos. Porque falar de Amor é falar de POESÍA.

Poesía, música e identidade

De visionado imprescindible para entender tantas cousas...

PoemARTE

  Afirmaba o venres nos Encontros de BE Antonio García Teijeiro que "a poesía non se ensina, fíltrase", nós imos mesmo un pouco máis aló: a poesía non é un problema que haxa que resolver, nin unha incógnita que haxa que despexar. A poesía é a letra desa canción que aprendes e repites só se che chegou ao corazón, se che emocionou, se a sentiches tanto que é coma se fose túa. E todo isto se falamos dos poemas/cancións doutros. E se conseguísemos que eles/elas se acheguen a este xénero literario tan esquecido e deostado en forma de "poetas en cernes"?

   Pois ben, aquí están estes poemas colectivos escritos tomando como punto de partida eses cadros, cuxo título e autor ignoraban. Foron unhas clases diferentes, sen dúbida, e o resultado final... valórenlo vostedes.

P03514 M4T3M4T1CA M3NT3 V15U4L & POEMARTE

"En muchas familias nadie escribe poemas, pero si uno de sus miembros empieza, suele sembrar el contagio." Hoxe celébrase o Día da Poesía e tomando como punto de partida estes versos de Wisława Szymborska , quixemos achegarlle ao alumnado que a poesía non é un problema que haxa que resolver, nin unha incógnita que haxa que despexar. A poesía é "Vivir, eso invisible que les sucede a otros" (J. Cobo Wilkins) E, neste caso, o que lles acontece a eles. Porque a poesía está en todas partes: nas matemáticas, o alumnado de 1º BAC A deixounos estas propostas:

ou na pintura: cada grupo-clase do Centro elixiu un cadro que lle serviu de inspiración para compoñer estes poemas colectivos.

   

 Só nos resta darlles as grazas pola súa colaboración a todo o alumnado e ao profesorado que colaborou con nós.

Os quebracabezas do AMOR

Para celebrar o Día dos namorados, propuxémoslle ao alumnado a reconstrución de dous quebracabezas con dous poemas de fondo: un de C.E. Ferreiro e outro de P. Neruda. Porque, en definitiva, que é o amor se non a procura desa peza que encaixe contigo, aínda que ás veces empeñémonos en emsamblar pezas que non se axustan?

 

E para rematar, que vos parece un corto animado con moito amor?

Pegadas poéticas

Onte pola Portanona da nosa muralla sopraron ventos. Os "ventos fuxidos" entraron polas portas e xanelas as palabras, os versos que conformaron ese "Nimbos" aos que cantou Xosé Mª Díaz Castro ou ese "Negra sombra" rosaliana. Alagaron teitos, portas, ceos e deixaron pegadas, pegadas poéticas as dos poetas e as nosas. Porque a poesía, ai¡ , a poesía non é unha incógnita que hai que despexar, nin un problema que hai que resolver. A poesía necesita saír dos libros, que a reciten, que a lembren cada día, porque ten corpo, voz, emocións... e alma.

Sirva o noso pequeno xesto como homenaxe aos poetas e a súa poesía.

Grazas a todos pola vosa colaboración¡

CaligrAMAR

É o resultado de converter en caligramas poemas de amor.
Estas foron algunhas das propostas coas que o alumnado celebrou o Día de San Valentín.

• Os 4º traballaron co poema de Ángel Gónzález, " Cómo seré yo..."

• E os de 3º, sobre o poema de Jaime Siles, Himno a Venus. Para acceder, pincha na imaxe:

Despois fixemos unha exposción con algúns deles: