Canción ou poema? Reto

 Gústache a poesía? Les poemas? Estamos case seguras de que a resposta maioritaria sería: NON. As razóns para que isto non suceda poden ser múltiples:é aburrida, ridícula, difícil, non a entendo…

Pois ben, pretendemos demostrarche que isto non é así, porque estamos seguras de que escoitas cancións, e seguro que che sabes de memoria moitas letras. É dicir, ESCOITAS poesía, porque o único que separa a letra dunha canción dun poema é unha fina liña, para ser precisas, son cinco as que separan unha canción dun poema. 

E aquí é onde che lanzamos un “reto”: le o contido de cada recadro e cobre esta táboa poñendo unha cruz, indicando se é un poema ou a letra dunha canción. Non se trata de que as busques na internet- iso pódelo facer logo, se che apetece- . 

Oxalá que ao final, e despois de ver os teus resultados, convenzámosche de que ler poesía non é nin ridículo, nin difícil, nin aburrido. 

Poesía visual

 

      Cando unha imaxe vale máis que mil palabras: o escritor ucraíno Lev Shevchenko improvisou un búnker con libros nas fiestras da súa casa, en Kiev, ao inicio da guerra. Escaparate dunha tenda de confección en Lugo.

Día da poesía

Día da poesía

 Vivimos tempos de zozobra, de incertidume, de silencios e desesperanzas. Nada novo baixo o sol, dado que toda xeneración humana tivo o seu diluvio, plaga ou guerra. As súas criaturas fronte a Natureza, esa amorosa Nai que ás veces nos regaña e nos impón castigos, malos fillos.

  Pero nosoutros, os humanos, en todo tempo e circunstancia, por moi fortes que fosen os ventos, alumeamos lugares seguros onde agocharnos, anclaxes de proximidade, de amizade, de amor…
Podemos chegar a ser o peor e tamén o mellor do mundo, pero coa nosa creatividade somos capaces de concebir fisuras polas que se filtren a dor e o sufrimento na liña de fogo das emocións.

  Por iso pedimos ao noso alumnado máis veterano, os que tantos bos momentos nos deron nestes anos, que creasen un poema compartido, como símbolo de unión e solidariedade, versos que chegasen á xente, versos para abrir as ventas e que corra o aire, para gritar a verdade e crer no pobo.

 Se a linguaxe é “unha árbore calcinada” en palabras do gran poeta Octavio Paz, a poesía será as cinzas das que voltaremos a rexurdir. Nunca fixo tanta falta esa Arte con maiúsculas.

¡Grazas pola vosa colaboración!

A Química das palabras: Tabla periódica dos "elementos" poéticos

    Nacións Unidas acaba de declarar 2019 como o Ano Internacional da Táboa Periódica. Ao mesmo tempo, a Consellería de Educación lanzaba ás bibliotecas escolares, co lema de Poéticas Diversas, un chamamento a descubrir o fenómeno lírico en todo o que nos rodea.

   Pero, pode ser factible no Día da Poesía conmemorar dúas efemérides nun mesmo espazo e tempo, tratando temas tan, a priori, diferentes como Poética e Química?

   Pois si, xa que Ciencia e Poesía comparten, entre outras moitas cousas, a ansia humana por saber de que está feito o mundo, o coñecemento do visible e o invisible, mesmo a predición do que está por vir. Como dixo George Smoot, Premio Nobel de Física, “Cando vexo unha gran ecuación, como a de Einstein (E=MC2), atopo que algunhas ecuacións son como un haikú, un reducido número de palabras e conceptos que encaixan á perfección.”

   A linguaxe poética non sería un fenómeno estético sen estar composto por elementos ordeados que encerran un número infinito de sentidos. Aínda que, probablemente, neste caso, foi a ciencia a que imitou á arte: a táboa periódica sorprende polo organizada, mellor dito, polo proporcionada, mesmo buscando a harmonía, unha obra mestra, un icono da ciencia e da cultura universais.

   Para rememorala quixemos refundila coa inspiración dos poetas e poetisas que foron libres de expresar a composición do Universo sen a esixencia de ser comprobada nin xustificada por lei algunha nin principio. Non se necesita nada máis que a Química das palabras.

Versolibrar

“No hay tiempo para la poesía.

Sólo hay redes, pantallas, horarios (...)”

“No hay lugar para la poesía,

Pero la poesía se cuela…”

Abrimos as xanelas. Aire e moitas mans: os libros abandonaron o seu silencio. Cada título voou, gritou desesperado e soñou atopar o seu acubillo.

“Un poema cada noche (…), Un poema antes de dormir (…), Un poema que me lleve lejos, Que me sacuda el alma (…)”  en  [ Bailarás cometas bajo el mar, de Xoel López]

Porque a poesía está en todo e a todos alcánzanos.

PoemARTE

  Afirmaba o venres nos Encontros de BE Antonio García Teijeiro que "a poesía non se ensina, fíltrase", nós imos mesmo un pouco máis aló: a poesía non é un problema que haxa que resolver, nin unha incógnita que haxa que despexar. A poesía é a letra desa canción que aprendes e repites só se che chegou ao corazón, se che emocionou, se a sentiches tanto que é coma se fose túa. E todo isto se falamos dos poemas/cancións doutros. E se conseguísemos que eles/elas se acheguen a este xénero literario tan esquecido e deostado en forma de "poetas en cernes"?

   Pois ben, aquí están estes poemas colectivos escritos tomando como punto de partida eses cadros, cuxo título e autor ignoraban. Foron unhas clases diferentes, sen dúbida, e o resultado final... valórenlo vostedes.

P03514 M4T3M4T1CA M3NT3 V15U4L & POEMARTE

"En muchas familias nadie escribe poemas, pero si uno de sus miembros empieza, suele sembrar el contagio." Hoxe celébrase o Día da Poesía e tomando como punto de partida estes versos de Wisława Szymborska , quixemos achegarlle ao alumnado que a poesía non é un problema que haxa que resolver, nin unha incógnita que haxa que despexar. A poesía é "Vivir, eso invisible que les sucede a otros" (J. Cobo Wilkins) E, neste caso, o que lles acontece a eles. Porque a poesía está en todas partes: nas matemáticas, o alumnado de 1º BAC A deixounos estas propostas:

ou na pintura: cada grupo-clase do Centro elixiu un cadro que lle serviu de inspiración para compoñer estes poemas colectivos.

   

 Só nos resta darlles as grazas pola súa colaboración a todo o alumnado e ao profesorado que colaborou con nós.

Pegadas poéticas

Onte pola Portanona da nosa muralla sopraron ventos. Os "ventos fuxidos" entraron polas portas e xanelas as palabras, os versos que conformaron ese "Nimbos" aos que cantou Xosé Mª Díaz Castro ou ese "Negra sombra" rosaliana. Alagaron teitos, portas, ceos e deixaron pegadas, pegadas poéticas as dos poetas e as nosas. Porque a poesía, ai¡ , a poesía non é unha incógnita que hai que despexar, nin un problema que hai que resolver. A poesía necesita saír dos libros, que a reciten, que a lembren cada día, porque ten corpo, voz, emocións... e alma.

Sirva o noso pequeno xesto como homenaxe aos poetas e a súa poesía.

Grazas a todos pola vosa colaboración¡